Szlak architektoniczny Piotrkowskiej

Budynek składa się z trzech skrzydeł - dwóch frontowych u zbiegu ulic i trzeciego, o charakterze oficyny, od południa, otaczających niewielki dziedziniec. Frontowe skrzydła mają wysokość trzech pięter uzupełnionych wysokim użytkowym poddaszem. Narożny budynek wyróżnia się swoją formą architektoniczną, stanowiąc jeden z ciekawszych akcentów głównej ulicy miasta. Otrzymał kompozycję typową dla kamienic paryskich końca XIX wieku, o charakterze neobarokowym, która uzupełniono urozmaiconą dekoracją o cechach secesyjnych. Elewacje rozdzielone zostały gzymsem kordonowym umieszczonym między pierwszym, a drugim piętrem i zwieńczone mocno podkreślonym kroksztynowym gzymsem wieńczącym, na którym wspiera się attyka o formie balustrady. Lico pokrywa płaskie pasowe boniowanie, a na wysokości dwóch górnych pięter osie okienne rozdzielone są spłaszczonymi lizenami i pilastrami. Połacie wysokiego dachu urozmaicają małe okienka strychowe typu oeil-de-boeuf. Część narożna gmachu zaakcentowana została zaokrągleniem i półkolumnami wielkiego porządku na wysokości dwóch górnych pięter, wieńczy zaś nieduża kopuła o wklęsło-wypukłym profilu.

Wystrój budynku wzbogaca detal, widoczny szczególnie w partiach obramień okiennych, podokienników, fryzów, balustrad balkonów i portalu wejścia głównego. Odnajdujemy tutaj znamienne dla secesji motywy roślinne: liście i owoce kasztanowca, drzewa laurowego, motywy kwiatowe i wstęgowe a także kobiece i męskie maski. Motywy secesyjne znajdowały się również we wnętrzach, zostały jednak w późniejszym czasie zniszczone. 

Po II wojnie światowej właściciele sprzedali budynek Spółdzielni Spożywców „Społem”. Mieściły się tutaj na dole „Delikatesy”. Obecnie kamienica znajduje się w posiadaniu prywatnej firmy. W kamienicy stojącej na miejscu obecnego obiektu urodził się pisarz i eseista epoki Młodej Polski, Tadeusz Miciński (1873-1918).