Szlak architektoniczny Piotrkowskiej

Pałac prezentuje charakterystyczny dla śródmieścia Łodzi typ rezydencji łączącej funkcje komercyjne, z reprezentacyjnymi i mieszkalnymi. Na parterze mieścił się „Dom bankowy” Goldfedera, na piętrze znalazły się reprezentacyjne salony, a właściciel z rodziną mieszkał w oficynie. Fasada pałacu otrzymała niezwykle dekoracyjną formę utrzymaną w stylu dojrzałego renesansu włoskiego, wzorowaną na szesnastowiecznych pałacach Florencji i Rzymu. Boniowana część parterowa budynku pełni funkcję cokołu, na którym wspiera się reprezentacyjne piętro - piano nobile - z oknami ujętymi aedikulami, z dwoma symetrycznie rozmieszczonymi balkonikami. Fasadę wieńczy fryz z motywem putt niosących kwiatowe festony i znajdująca się powyżej tralkowa attyka. Całość odznacza się znakomitymi proporcjami i szlachetnością form. Pałac otrzymał mieszczące się na piętrze wnętrza o bogatym wystroju. Prowadzi do nich klatka schodowa ozdobiona witrażem z przedstawieniem bogini Artemis (Diany). Salon muzyczny i sala balowa otrzymały dekorację neorokokową. Jadalnia i połączony z nią rozsuwanymi przeszklonymi drzwiami salon frontowy utrzymane są w stylu neorenesansowym, a męską palarnię ozdobiono motywami mauretańskimi.

Po śmierci właściciela pałac sprzedano Towarzystwu Łódzkich Wąskotorowych Elektrycznych Kolei Dojazdowych. Po II wojnie światowej został upaństwowiony i użytkowany przez Miejskie Zakłady Komunikacyjne oraz Zrzeszenie Studentów Polskich, następnie Socjalistyczny Związek Studentów Polskich – na parterze funkcjonował znany klub studencki „Siódemki”. Od 1989 r. w budynku mieściły się lokale gastronomiczno-rozrywkowe.