Szlak architektoniczny Piotrkowskiej

Fasada pałacu zakomponowana została w duchu neorenesansowym, łącząc w sobie motywy renesansu florenckiego, rzymskiego i weneckiego, ale znajdujemy tu także motywy o charakterze romanizującym (podwójne biforyjne okna od strony podwórza z kolumienkami o roślinnych kapitelach, spiralnie służki w wykuszu), nawiązujące do sztuki rejonu wenecko-dalmatyńskiego. W usytuowanym asymetrycznie wykuszu zastosowano typowe dla późnego renesansu włoskiego tzw. okno palladiańskie. Na elewacji widnieje data „MXMVII”, wskazująca na rok wzniesienia budynku, ale wiadomo, że wnętrza były wykańczane do 1909 roku. Na parterze, w drugiej osi od południa, pierwotnie znajdował się arkadowo zamknięty otwór drzwiowy prowadzący do biur firmy, zamurowany w 1941 roku. Wyjątkowym motywem dekoracyjnym jest mozaika projektu malarza Aloisa Hansa Schrama z Wiednia, a wykonana przez wenecki warsztat Antonia Salviatiego. Jest to alegoryczne przedstawienie ukazujące drogę bawełny od azjatyckich plantacji do łódzkich fabryk. Kompozycja ta miała swój ciąg dalszy, przedstawiający produkcję tkanin w łódzkich fabrykach, który miał się pojawić na elewacji frontowej północnej części pałacu, ostatecznie niezrealizowanej. W 2010 roku na pustej posesji o numerze 137 powstał budynek sądu, swoją architekturą nawiązujący do pierwotnej koncepcji pałacu Kindermanna, a w zwieńczeniu jago fasady pojawiła się kontynuacja kompozycji Schrama, choć w uproszczonej wersji, wykonanej w technice sgraffita.

Pałac odznacza się także wysmakowaną dekoracją wnętrz z zastosowaniem motywów historyzujących i utrzymanych w stylu późnej zgeometryzowanej secesji.