Szlak architektoniczny Piotrkowskiej

Budynek założony jest, jak i inne obiekty rezydencjonalne tego rodzaju przy ul. Piotrkowskiej, na planie o kształcie litery L, z piętrową częścią frontową na planie prostokąta i wydłużoną oficyną po stronie południowej.  Sześcioosiowa fasada o harmonijnej kompozycji w dosyć wyjątkowy sposób łączy motywy neorenesansowe z empirowymi. Znajdujemy tu rzadko spotykane festony o kształcie podwieszonych draperii, fryz meandrowy, a w zwieńczeniu attykową balustradę flankowaną obeliskami. Cokół wykonano z zielonego granitu, co jest rozwiązaniem wyjątkowym. We wnętrzach zachował się w dużej mierze pierwotny wystrój, współcześnie odnowiony, o zróżnicowanych formach stylowych, z motywami neorenesansowymi, neobarokowymi i klasycyzującymi.  Szczególnie cenny element stanowi witraż w oknie klatki schodowej z alegoryczną apoteozą przemysłu włókienniczego i maszynowego. W górnej części kompozycji znajdujemy alegoryczną postać kobiecą z przyrządami technicznymi i kołem zębatym w ręku, na tle pejzażu przemysłowego miasta. Witraż wykonał cieszący się dużym uznaniem wrocławski warsztat witrażowniczy Adolpha Seilera (sygn. „A. Seiler, Breslau, 1898”).

Firma Kerna przeżywała duże trudności co sprawiło, że nie cieszył się on swoją rezydencją długo. W 1903 roku obiekt nabyli Ida i Rudolf Eisnerowie, po nich w spadku otrzymała go Alma Butschkat. W 1930 roku pałac kupiło Powszechne Towarzystwo Handlowo-Przemysłowe Freda Greenwooda. W pałacu mieścił się w tym czasie konsulat honorowy Wielkiej Brytanii. Po drugiej wojnie światowej budynek upaństwowiono. W 1981 roku, po przeprowadzonym remoncie, w pałacu umieszczono Oddział Łódzki Polskiej Akademii Nauk oraz Łódzkie Towarzystwo Naukowe. Około 2000 r. obiekt odzyskali prawni spadkobiercy dawnych właścicieli, którzy sprzedali go w ręce prywatne. Obecni właściciele przeprowadzili staranną renowację budynku.