Szlak architektoniczny Piotrkowskiej

Härtig długo mieszkał w skromnym, typowym domu rękodzielniczym pod numerem 234. Zgromadzony majątek pozwolił mu na wybudowanie na sąsiedniej działce pałacu. Budynek, podobnie jak inne podobnego typu rezydencje przy ul. Piotrkowskiej, składa się z części frontowej i wysuniętej w głąb posesji oficyny. Dekoracja fasady odznacza się wielką ruchliwością form, typową dla sztuki neobaroku. Trójboczny wykusz nad umieszczoną w skrajnej północnej osi bramą przejazdową wspierają postacie kariatyd. Okna zdobione są ornamentem lambrekinowym i szczytami – na piętrze z motywem kartuszowym i głowami kobiecymi. Motywy dekoracyjne umieszczone zostały także na szczytach wieńczących boczne osie budynku. We wnętrzu na parterze mieściło się biuro (kantor) firmy, na pierwszym piętrze umieszczono reprezentacyjne salony: jadalnię, salę balową, gabinet, a na drugim skromniejsze pokoje mieszkalne. Pomieszczenia zdobią polichromie, boazerie, dekoracyjne piece i stiukowe dekoracje stropów o formach neorenesansowych, neobarokowych i neorokokowych. Interesującymi kompozycjami malarskimi ozdobiono także klatkę schodową. Salony wypełniało niegdyś bogate umeblowanie. Właściciele mieszkali jednak w skromniejszych pomieszczeniach na drugim piętrze i w oficynie.

Budynek sprzedany przez spadkobierców Augusta Härtiga, od 1934 r., aż do lat osiemdziesiątych XX w., użytkowany był przez Polski Czerwony Krzyż. Następnie pałac przeszedł w ręce prywatne i stał opustoszały. W 1999 r. obiekt kupiło Towarzystwo Ubezpieczeń i Reasekuracji „Warta” dokonując starannej renowacji wnętrz. Dobudowano jednocześnie nowy narożny budynek, na miejscu pierwotnego domu Härtiga, dobrze korespondujący z architekturą pałacu, ukończony w 2005 r.