Dalsze dzieje i przemiany architektoniczne ...

Wyniosła bryła kościoła zwieńczonego kopułą tworzy znakomite ujęcie wylotu ul. Piotrkowskiej. Obiekt ulokowano na niezbyt obszernej posesji u zbiegu głównej ulicy miasta i pl. Wolności. Wniesiony został na planie zbliżonym do krzyża greckiego,
z absydą od strony wschodniej. Wejścia znajdują się od północy – prowadzące z pl. Wolności, od zachodu –
z ul. Piotrkowskiej i od południa - poprzedzone wysokimi schodami, prowadzące z dziedzińca. Bryła ujęta jest czterema niewysokimi wieżami nakrytymi namiotowymi hełmami. Elewacje z trzech stron w dolnej części są boniowane, z arkadowymi pojedynczymi oknami; w górnej części, oddzielonej profilowanym gzymsem, znajdują się ułożone w dwóch kondygnacjach podwójne okna ujęte arkadowymi płycinami; w zwieńczeniu każdej z elewacji umieszczono trójkątny fronton. Bryłę kościoła dopełnia kopuła na wysokim tamburze przeprutym podwójnymi oknami ujętymi aediculami
z trójkątnym frontonem, a wieńczy sterczyna z krzyżem. Wnętrze wypełniają dwukondygnacyjne empory o żeliwnej konstrukcji, z prospektem organowym od zachodu oraz z apsydą ołtarzową od wschodu, a zdobią polichromie i okna wypełnione witrażami.

Obecny budynek stoi na miejscu wcześniejszego klasycystycznego kościoła wzniesionego równocześnie ze stojącym
o przeciwnej stronie ul. Piotrkowskiej ratuszem, także autorstwa Bonifacego Witkowskiego – fasady obydwu budowli ukształtowane w zbliżony sposób tworzyły współgrającą ze sobą całość. Stary kościół rozebrano w 1888 r., by na jego fundamentach wznieść nowy.