Szlak architektoniczny Piotrkowskiej

Obiekt stanął w ciągu zbliżonych charakterem obiektów, przy Piotrkowskiej od numeru 220 do numeru 228, który wzniesiono w drugiej połowie lat trzydziestych na terenie po wyburzonych zabudowaniach zakładów Juliusza Heinzla, obejmujących duży obszar w ramionach ulic Piotrkowskiej, Brzeźnej i H. Sienkiewicza. Budynek zaprojektował jeden z dużej grupy aktywnych w tym okresie łódzkich architektów żydowskich, popularyzujących nowe rozwiązania w budownictwie mieszkalnym, który po 1945 r. pracował na terenie Palestyny. Kamienica o trzech piętrach, z fasadą o czterech osiach okiennych, zakomponowana została symetrycznie, co podkreślają wyodrębnione poprzez pseudoryzality skrajne osie i umieszczone w nich wykusze o podstawie trójbocznej, z trójdzielnymi oknami na trzech kondygnacjach. W części środkowej duże, prostokątne okna połączone są parami na każdej kondygnacji wspólną profilowaną opaską, a pomiędzy nimi umieszczono kanelowane płyciny. Symetrię akcentuje również podwyższenie środkowej części fasady i umieszczenie w tej partii rzędu małych okien strychowych. Kompozycję zakłóca jedynie przesunięcie bramy przejazdowej na skrajną północną oś. Bramę zamyka żelazna krata z geometryczną dekoracją; podobne kraty osłaniają również duże okna piwniczne. Zwraca uwagę fakt, że na poziomie przyziemia nie umieszczono pomieszczeń sklepowych. Kompozycja kamienicy łączy w sobie nowoczesny wyraz plastyczny z cechami klasycznymi – spokojem, umiarem i powagą.

Zgodnie z modernistycznymi tendencjami w kamienicy nie zastosowano oficyn, co umożliwiło uatrakcyjnienie przestrzeni przez wprowadzenie obszernego zazielenionego dziedzińca.

Bardzo zbliżoną formę prezentuje znajdujący się nieopodal dom o numerze 228, zaprojektowany w 1937 r. przez Radosława Hansa dla kilku współwłaścicieli z rodziny Kwiram. W tym przypadku fasada jest pięcioosiowa, a boczne wykusze zostały zaokrąglone.