Szlak architektoniczny Piotrkowskiej

Kamienica realizuje znamienny dla zabudowy centrum miasta schemat z częścią frontową i biegnącymi w głąb wąskiej posesji długimi oficynami. Pomijając przesunięcie przejazdu bramnego w kierunku południowym, fasada budynku ma kompozycję symetryczną. Oś podkreśla mały wykusz na trzecim piętrze oraz płaskie, lekko zaokrąglone wykusze na skrajnych osiach, biegnące przez wysokość trzech pięter. Fasadę wieńczy potężny szczyt, nawiązujący formą do renesansowych mieszczańskich kamienic, o układzie schodkowym z wolutami i sterczynami w formie kuli i wazonów. W jego centrum umieszczono kartusz z datą: 1911. W polu nad środkowym oknem pierwszego piętra znalazł się natomiast napis: „BETANIE”. Warto zwrócić uwagę na kolorystykę elewacji, przywróconą w trakcie renowacji obiektu, o odcieniu łososiowym i aksamitną fakturę tynku. W południowej oficynie kamienicy dostrzegamy wysokie okna zamknięte ostrołucznie - najprawdopodobniej mieściła się tam kaplica Braci Czeskich. W budynku, zwanym przez Czechów „Husuv dom”, znajdowała się też czeska szkoła oraz biblioteka i księgarnia. Działalność „Betanii” przerwała I wojna światowa, a po jej zakończeniu nie udało się wrócić do wcześniejszej aktywności – większość łódzkich Czechow wyjechała do niepodległej Czechosłowacji. W marcu 1918 r. stowarzyszenie sprzedało nieruchomość w ręce żydowskich przedsiębiorców. W okresie drugiej wojny światowej właściciele zostali wywłaszczeni przez niemieckich okupantów, a budynek przekazano powiernikowi. W 1945 r. przeszedł w ręce władz komunistycznych.