Dalsze dzieje i przemiany architektoniczne ...

Kamienica została usytuowana na dużej prostokątnej, narożnej działce, przy skrzyżowaniu ul. Piotrkowskiej 11 i Adama Próchnika 1 (dawniej Zawadzka), na posesjach o numerach hipotecznych 278-279. Budowla nawiązuje do wzorców popularnych w owym czasie w architekturze berlińskiej, będących z kolei odbiciem wpływów płynących z Paryża. Obiekt zakomponowany jest z trzech skrzydeł: dwóch frontowych od strony ul. Piotrkowskiej i A. Próchnika oraz poprzecznego od strony północnej, ujmujących z trzech stron wewnętrzny dziedziniec. Każde ze skrzydeł ma trzy piętra i nakryte jest wysokim dachem. Architektura budowli operuje formami dojrzałego renesansu włoskiego, o plastycznym wyrazie. W przyziemiu skrzydeł frontowych zastosowano duże witryny zamknięte półkoliście, rozdzielone pilastrami.  Okna piętra ujęte są aediculami zamkniętymi naczółkami trójkątnymi i odcinkowymi, na drugim piętrze ujęte opaskami, na trzecim piętrze zastosowano okna zamknięte półkoliście, rozdzielone pilastrami. Elewacje wieńczy wyrazisty kroksztynowy fryz. Zaakcentowany został narożnik budynku o trójbocznym zarysie, wzbogacony wykuszem o zarysie koła, przechodzącym przez wysokość pierwszego i drugiego piętra i zakończonym małym tarasem na wysokości trzeciego. Znajdujący się u podstawy wykusza dekoracyjny kosz jest rekonstrukcją. Narożnik wieńczy ośmioboczna kopuła z lukarnami na niskim tamburze. Wnętrza budynku otrzymały bogaty wystrój, z dekoracyjną stolarką, piecami i sufitowymi sztukateriami, obecnie zachowany częściowo. W 1914 roku dokonano przeróbki wnętrz, instalując jednocześnie w budynku windę elektryczną. W okresie po II wojnie światowej obiekt upaństwowiono, mieszczą się w nim mieszkania i siedziby różnego rodzaju instytucji, na parterze sklepy oraz lokale usługowe.