Szlak architektoniczny Piotrkowskiej

Nieruchomość, podobnie jak wiele innych w tej części miasta, miała wąski i wydłużony kształt. Posesja pod numerem hipotecznym 554 w 1856 roku przeszła na własność Floriana Diesnera. Na jej terenie znajdował się wówczas parterowy, drewniany dom. Jeszcze w tym samym roku działkę nabył Karol Rathe. Kolejnym właścicielem, aż do lat 80. XIX wieku, był Karol Süssmann. Następnie nieruchomość, do pierwszej dekady XX wieku, należała do rodziny Schlösserów. Kolejny właściciel, Ryszard Bechtold, za środki uzyskane z Towarzystwa Kredytowego, wybudował na posesji kamienicę wraz z oficynami.

Wertykalny charakter obiektu uwydatniają zarówno zastosowane podziały, jak i rozkład elementów dekoracyjnych oraz ich proporcje. Lico pierwszej kondygnacji zostało ujęte w rustykalne boniowanie i przeprute szerokimi, prostokątnymi oknami części handlowej. Na szerokości drugiej i trzeciej osi umieszczono prosto zamknięty przejazd bramny. Podobnie jak w wielu łódzkich kamienicach, zastosowano tu żeliwne odboje – od frontu przyjmujące formę klęczących krasnali trzymających tarczę herbową, natomiast we wnętrzu posesji użyto mniej okazałych, kolistych odbojów słupowych. Skrajne osie akcentują czworoboczne wykusze, opracowane wklęsło po bokach, biegnące od drugiej do czwartej kondygnacji. Ich górna część stanowi podstawę dla tarasów z kamienną balustradą, których naroża zdobią dekoracyjne wazy. Okna przy tarasach zwieńczone są frontonami. U podstawy wykuszy umieszczono rzeźbiarskie przedstawienia dzieci, a w płycinach podokiennych znajdują się płaskorzeźby ukazujące dzieci trzymające girlandy laurowe. Okna w wykuszach są trójdzielne i prosto zamknięte. Partia centralna, obejmująca cztery osie, posiada na drugiej i piątej kondygnacji okna zamknięte półkoliście. Pozostałe otwory okienne są dwudzielne, zamknięte prosto, zdobione jedynie na czwartej kondygnacji płytkimi, metalowymi balkonami o zgeometryzowanych formach. Całość elewacji wieńczy krzywoliniowy szczyt z centralnie umieszczonym owalnym oknem, ujętym barokizującą dekoracją roślinną, w jej górnej partii występuje kobieca maska.

Na parterze mieściły się pomieszczenia handlowe. W dwudziestoleciu międzywojennym działała tam restauracja „Roma”.