Szlak architektoniczny Piotrkowskiej

„Paradyż” z kręgielnią, ogrodem angielskim i wieloma atrakcjami przez wiele lat cieszył się wśród łodzian dużą popularnością. Miejsce zapisało się w historii miasta przede wszystkim tym, że w znajdującej się tutaj sali teatralnej w 1867 r. miał wystąpić w roli Otella światowej sławy aktor specjalizujący się w szekspirowskich rolach, Ira Aldridge, który jednak nim stanął na deskach sceny zmarł w Łodzi na zapalenie płuc i został pochowany na cmentarzu przy ul. Ogrodowej. W 2014 r na budynku przy ul. Piotrkowskiej 175 odsłonięto tablicę upamiętniającą ten fakt.

„Paradyż” funkcjonował do 1910 r., a następnie teren po nim rozparcelowano. Jedną z działk kupił przedsiębiorca Otton Schultz, który pod numerem 175 wzniósł stojąca obecnie kamienicę. Jest to obiekt czteropiętrowy nakryty wysokim dachem, co sprawiło, że niegdyś górował nad sąsiednią zabudową. Dzięki temu, że wzniesiony został na posesji odbiegającej wielkością od typowych działek przy głównej ulicy miasta, odznacza się rozległą ośmioosiową fasadą zakomponowaną symetrycznie - podkreślają to umieszczone po obu stronach wykusze biegnące przez wysokość czterech pięter oraz usytuowane na osi główne wejście ujęte portalem. Na elewacji kamienicy umieszczono nazwisko twórcy budowli – Stanisława Józefa Landaua, co jest na łódzkim gruncie rzadkością (choć urzędową kopię projektu podpisał Lew Doński, on także sprawował nadzór techniczny nad budową).

W podwórzu posesji mieściło się Towarzystwo „Kropla mleka”, prowadzone przez Stefanię Marzyńską, które dożywiało biedne dzieci w czasie pierwszej wojny światowej, a w latach międzywojennych Instytut Leczenia Radem, utworzony w 1927 r.