Szlak architektoniczny Piotrkowskiej

Dalsze dzieje i przemiany architektoniczne ...

Dwupiętrowy budynek, powstały w wyniku rozbudowy wcześniej stojącego tu obiektu, otrzymał siedmioosiową fasadę zakomponowaną ściśle symetrycznie, z pseudoryzalitami środkowym i bocznymi, z bramą przejazdową w osi środkowej i dużymi witrynami bo bokach strefy przyziemia. Lico elewacji o jasnej tonacji pokryte zostało delikatnym boniowaniem, na które Landau-Gutenteger nałożył misterną dekorację złożoną z chętnie stosowanych przez niego motywów roślinnych. Okna pseudoryzalitów oraz drugiego piętra ujęte są ukorzenionymi pniami drzew laurowych zakończonych w narożach liśćmi i owocami. Liście laurowe tworzą również fryz na wysokości piętra. W podokiennikach znajdujemy motyw wijących się maków, a w klińcach okiennych stylizowane margaretki. W zwieńczeniu pseudoryzalitu środkowego umieszczono trójdzielne okienko o wykroju wklęsło-wypukłym ujęte dekoracją z liści laurowych; nad tym znajduje się mała czteroboczna kopuła zwieńczona złocistą metalową kulą także pokrytą motywem liści laurowych.

W oknach znajdujemy charakterystyczną secesyjną stolarkę o płynnych profilach, podobna stylistyka zachowana jest w bramie. W sieni zastosowano sztukatorską dekorację z delikatnym motywem stylizowanych makówek, a we wnętrzu klatki schodowej zachowały się sztukaterie i żeliwna kuta balustrada schodów z motywami kwiatowymi. Budynek frontowy uzupełniają biegnące w głąb posesji oficyny, zamknięte oficyną poprzeczną. W podwórzu znajdował się niegdyś mały dom modlitwy powstały w 1898 roku. Landau-Gutenteger musiał być wielce ukontentowany swoim dziełem, bowiem zamieszkał w jednym z jego obszernych frontowych mieszkań, a w oficynie mieściła się jego pracownia.