Szlak architektoniczny Piotrkowskiej

Pierwotnie teren nieruchomości składał się z dwóch działek – północnej (o numerze hipotecznym 512) i południowej (o numerze hipotecznym 513). Na obu w latach 30. XIX w. osiedlili się saksońscy tkacze, wznoszący na nich budynki drewniane. Pierwsza należała do Jana Gottlieba Schrödera, druga do Jana Krystiana Wendlera. W końcu lat 70. XIX w. obie działki wykupił Ludwik Meyer, który wówczas był już właścicielem sąsiednich posesji o numerach hipotecznych 510 i 511. Nowy właściciel w centrum wytyczył w latach 80. XIX w. prywatną ulicę łączącą ul. Piotrkowska z ul. Sienkiewicza (Dziką), którą zabudował luksusowymi willami, tworząc Pasaż Meyera. Niezabudowany narożny fragment u zbiegu nowo wytyczonej ulicy z ul. Piotrkowską sprzedał Geyerom w 1883 r., którzy wznieśli tam reprezentacyjny gmach siedziby firmy. Założony na rzucie litery L, dwukondygnacyjny budynek zyskał dzięki narożnej działce dwie reprezentacyjne elewacje. Boniowany parter stanowi podstawę dla reprezentacyjnego piętra – piano noblie. Narożnik, wyższy o jedną kondygnację, wieńczy wyniosła kopuła z kariatydami. Budowla ta nawiązuje do form paryskiego pawilonu zegarowego Luwru. Główne wejście mieści się od ul. Piotrkowskiej. Elewacja sześcioosiowa zryzalitowana na osi środkowej i skrajnych. Parter został podzielony pilastrami w porządku toskańskim, które są boniowane i podtrzymują fryz z tryglifami dzielący kondygnacje. Okna parteru mają półkoliste zamknięcie, a ich klucze ozdobione są motywem lwich głów. Na drugim piętrze zastosowano dekorację z półkolumnami kompozytowymi. Nad nimi znajduje się gzyms i fryz udekorowany festonami. Całość zwieńczona jest attyką z balustradą. Elewacja od strony ul. Moniuszki powtarza ten sam układ i zdobienia.

Przestrzenie w budynku wynajmował na początku XX w. np. Bank Kupiecki Łódzki, a w latach międzywojennych łódzki oddział warszawskiego Banku Handlowego. Mieścił się tam również skład nut i księgarnia Gebethnera i Wolffa.