- Ratusz
- Kościół katolicki pw. Zesłania Ducha Świętego, pierwotnie ewangelicko-augsburski Świętej Trójcy
- Kamienica „scheiblerowska”
- Kamienica Izraela Sendrowicza
- Dom Jana Petera
- Kamienica Hugona Wulfsohna, następnie Zelmana Salomonowicza
- Kamienica Abrama Lubińskiego, następnie Berka Zajberta
- Siedziba banku „Wilhelm Landau”
- Kamienica Dawida Szmulewicza
- Kamienica Oskara Kona
- Kamienica Rafała Sachsa
- Kamienica Izraela Poznańskiego
- Kamienica Hermana Konstadta
- Grand Hotel
- Dom Towarzystwa Akcyjnego Ludwika Geyera
- Pałac Maksymiliana Goldfedera
- Kamienica Hugona Wulfsohna
- Kamienica Jana (Johanna) Petersilgego
- Dom Handlowy Emila Schmechela / Dom Buta
- Kamienica Szymona Goldbluma
- Magazyn konfekcyjny firmy „Schmechel i Rosner”, później cukiernia „Esplanada”
- Pałac Juliusza Heinzla wraz z kamienicami Towarzystwa Akcyjnego Manufaktur Juliusza Heinzla
- Kamienica Wilhelma Tugemanna
- Kamienica Aliny i Gustawa Schichtów
- Pałac Juliusza Kindermanna
- Kamienica firmy „Krusche i Ender”
- Pałac Gustawa Adolfa Kindermanna
- Kamienica Ryszarda Bechtolda
- Kamienica Adolfa Żadiewicza/ Pomnik kamienicy
- Kamienica Ottona Schultza / „Paradyż”
- Pałac Ewalda Kerna
- Kamienica Rachmila Bronowskiego, następnie Naftala Bukieta
- Kamienica Tomaszowskiej Fabryki Sztucznego Jedwabiu
- Kamienica Izaaka (Icka) Grossleita (Groslajta)
- Kamienica Jakuba Wojdysławskiego
- Dom Józefa Johna
- Kamienica Wilhelma Landaua i Henryka Koschesa
- Kamienica Emila Millera
- Pałac Augusta Härtiga
- Fabryka Markusa Silbersteina
- Dom Gottlieba Bära (Baera, Beera)
- Pałac Schweikertów
- Bazylika archikatedralna pw. św. Stanisława Kostki
- Pałac Karola Wilhelma Scheiblera syna
- Pałac Karola i Emila Steinertów
- Kamienica towarzystwa „Betania”
- Kościół ewangelicki św. Mateusza
- Willa Gustawa Geyera, dawny „Dom Zabaw”, Biała Fabryka, Dom Ludwika Geyera
- Budynki zakładów Ludwika Geyera
ŁÓDŹ ZACHWYCAJĄCA ULICĄ PIOTRKOWSKĄ
Piotrkowska 98
Dom Handlowy Emila Schmechela/Dom Buta
W mieście włókienniczym nie brakowało krawców i modystek. Ubrania zamożnych dam i panów szyto na miarę korzystając z wykrojów sprowadzanych m.in. z Warszawy, Berlina czy Paryża. Wraz końcem XIX w. zaczęła się upowszechniać gotowa konfekcja. Dom Handlowy Emila Schmechela był nowoczesnym magazynem konfekcyjnym, którego siedzibę wzniesiono w formach wczesnego modernizmu, z elementami historyzmu końca XIX w. Budynek powstał ok. 1911 r. na narożnej działce u zbiegu ul. Piotrkowskiej i Tuwima (dawniej Przejazd).
Dalsze dzieje i przemiany architektoniczne ...
Działka o numerze hipotecznym 525 w latach 30. XIX w. należała do Jana Gottlieba Wüstmanna. Właściciel zbudował narożny dom, w którym prowadził szynk. W latach 40. Posesję kupił August Potempa – lekarz, który wymurował parterowy dom, w którym mieściła się apteka. Po śmierci właściciela aptekę prowadził Ignacy Kieszczyński. Do lat 70. XIX w. nieruchomość kilkukrotnie zmieniała właścicieli, aby przejść następnie na własność Karola Zimsera, a od lat 90. XIX w. Maurycego Glücksmanna. Ostatni właściciel zezwolił Emilowi Schmechelowi na prowadzenie na jego posesji sklepu konfekcyjnego i pracowni krawieckiej mieszczącej się w podwórzu. Firmę Schmechela po jego tragicznej śmierci w 1907 r. przejęła rodzina wraz z Juliuszem Rosnerem. Firma Schmechel i Rosner otworzyła w 1909 r. na Piotrkowskiej 100a drugi sklep. Środki finansowe pozwoliły rozwijającej się firmie na wybudowanie w 1911 r. okazałego, narożnego domu konfekcyjnego.
Piętrowy budynek handlowy z mieszkalnym poddaszem, nakryty dachem mansardowym, został wzniesiony na planie prostokąta. W partii parteru znajdują się duże, prosto zamknięte okna. Fasada została ujęta w pasowe bonie. Dominantę obiektu stanowi podwyższony narożnik, zwieńczony ostrosłupowym dachem. Okna w tej części zamknięto łukiem koszowym. W narożnej partii budynku umieszczono płaskorzeźbione dekoracje przedstawiające postaci syren oraz motywy masek. W przestrzeniach międzyokiennych znajdują się owalne kartusze z inicjałami „E.S.” oraz datą 1892, upamiętniającą rok założenia firmy.
Od 1961 r. aż do końca lat 80. w budynku funkcjonował dom obuwniczy należący do przedsiębiorstwa Państwowe Domy Towarowe. Przez łodzian nazywany potocznie Domem Buta ze względu na charakterystyczny neon prezentujący obuwie. W 1990 r. obiekt spłonął, został odbudowany w połowie lat 90. XX w. z wykorzystaniem oryginalnych ścian elewacyjnych.
