- Ratusz
- Kościół katolicki pw. Zesłania Ducha Świętego, pierwotnie ewangelicko-augsburski Świętej Trójcy
- Kamienica „scheiblerowska”
- Kamienica Izraela Sendrowicza
- Dom Jana Petera
- Kamienica Hugona Wulfsohna, następnie Zelmana Salomonowicza
- Kamienica Abrama Lubińskiego, następnie Berka Zajberta
- Siedziba banku „Wilhelm Landau”
- Kamienica Dawida Szmulewicza
- Kamienica Oskara Kona
- Kamienica Rafała Sachsa
- Kamienica Izraela Poznańskiego
- Kamienica Hermana Konstadta
- Grand Hotel
- Dom Towarzystwa Akcyjnego Ludwika Geyera
- Pałac Maksymiliana Goldfedera
- Kamienica Hugona Wulfsohna
- Kamienica Jana (Johanna) Petersilgego
- Dom Handlowy Emila Schmechela / Dom Buta
- Kamienica Szymona Goldbluma
- Magazyn konfekcyjny firmy „Schmechel i Rosner”, później cukiernia „Esplanada”
- Pałac Juliusza Heinzla wraz z kamienicami Towarzystwa Akcyjnego Manufaktur Juliusza Heinzla
- Kamienica Wilhelma Tugemanna
- Kamienica Aliny i Gustawa Schichtów
- Pałac Juliusza Kindermanna
- Kamienica firmy „Krusche i Ender”
- Pałac Gustawa Adolfa Kindermanna
- Kamienica Ryszarda Bechtolda
- Kamienica Adolfa Żadiewicza/ Pomnik kamienicy
- Kamienica Ottona Schultza / „Paradyż”
- Pałac Ewalda Kerna
- Kamienica Rachmila Bronowskiego, następnie Naftala Bukieta
- Kamienica Tomaszowskiej Fabryki Sztucznego Jedwabiu
- Kamienica Izaaka (Icka) Grossleita (Groslajta)
- Kamienica Jakuba Wojdysławskiego
- Dom Józefa Johna
- Kamienica Wilhelma Landaua i Henryka Koschesa
- Kamienica Emila Millera
- Pałac Augusta Härtiga
- Fabryka Markusa Silbersteina
- Dom Gottlieba Bära (Baera, Beera)
- Pałac Schweikertów
- Bazylika archikatedralna pw. św. Stanisława Kostki
- Pałac Karola Wilhelma Scheiblera syna
- Pałac Karola i Emila Steinertów
- Kamienica towarzystwa „Betania”
- Kościół ewangelicki św. Mateusza
- Willa Gustawa Geyera, dawny „Dom Zabaw”, Biała Fabryka, Dom Ludwika Geyera
- Budynki zakładów Ludwika Geyera
ŁÓDŹ ZACHWYCAJĄCA ULICĄ PIOTRKOWSKĄ
Piotrkowska 293/305
Budynki zakładów Ludwika Geyera
Południowy odcinek ul. Piotrkowskiej, przed Górnym Rynkiem (ob. pl. W. Reymonta) ujęty został po obu stronach zabudowaniami zakładów Ludwika Geyera. Główny gmach fabryki stanął po wschodniej stronie ulicy (ul. Piotrkowska 282). Po zachodniej stronie ulicy od połowy XIX w. zaczęła kształtować się nowa część zakładów, tzw. Nowa Fabryka, z zabudową rozciągającą się od ul. Piotrkowskiej do Wólczańskiej. Spośród zachowanych na tym obszarze budynków frontowych wyróżnia się kamienica pod nr 293, przeznaczona na biura i mieszkania kadry dyrektorskiej zakładów Geyera, Wzniesiona została w 1898 r. w stylu neorenesansowym według projektu architekta Piotra Brukalskiego.
Dalsze dzieje i przemiany architektoniczne ...
Na odcinku Piotrkowskiej rozciągającym się na południe od ul. Czerwonej zachował się ciąg frontowych budynków od nr 293 do nr 305: 14-osiowa kamienica, z 4-osiową dobudówką od południa, tworząca główny element zespołu (nr 293), piętrowy długi, 19-osiowy budynek przemysłowy o tynkowanej jasnej elewacji (nr 295) oraz dwa piętrowe ceglane obiekty przemysłowe – dłuższy, 22-osiowy (nr 297/301) i krótszy, 7-osiowy (nr 305). Dominuje okazała trzypiętrowa kamienica pod nr 293, o dekoracyjnej fasadzie w stylu neorenesansowym, urozmaiconej dwoma pseudoryzalitami zawierającymi bramę przejazdową w pierwszej osi od północy oraz wejście główne w dziewiątej osi od północy. Parter jest boniowany, na piętrze okna ujęte są płaskimi aedikulami i zwieńczone trójkątnymi frontonami; znajdują się tutaj trzy balkony o balaskowych balustradach. Trzecie piętro oddziela fryz z motywem kwiatowo-owocowych festonów, a całość wieńczy znacznie wysunięty gzyms. Od południa do głównej bryły dobudowany jest parterowy aneks kantoru, obecnie nadbudowany o trzy piętra. Na uwagę zasługuje także budynek o nr 295, z fasadą utrzymaną w stylistyce neoklasycyzmu, podzieloną boniowanymi lizenami, z akantową dekoracją sztukatorską, gzymsem kostkowym i środkową częścią zaakcentowaną przez kanelowane jońskie pilastry wielkiego porządku oraz attykę. Dwa kolejne budynki, o ceglanych elewacjach, utrzymane są w estetyce charakterystycznej dla dawnej łódzkiej zabudowy fabrycznej. Częściowo zachowana zabudowa przemysłowa Nowej Fabryki została zaadaptowana do różnorodnych funkcji.
