Szlak architektoniczny Piotrkowskiej

Kamienica, wraz z innym dziełem Landau-Gutentegera, domem przy ul. Piotrkowskiej 37, zaprezentowana została na łamach najbardziej prestiżowego warszawskiego pisma architektonicznego „Przegląd Techniczny”, gdzie stwierdzono, że stanowi przykład charakterystycznej dla miasta kamienicy dochodowej. Rzeczywiście obiekt prezentuje rozwiązania znamienne dla zabudowy centrum - budynek frontowy na planie prostokąta, o trzech piętrach i wysokim użytkowym poddaszu, wzbogacają dwie oficyny biegnące w głąb wydłużonej posesji, z których północna jest krótsza. W konstrukcji budynku zastosowano nowoczesne elementy konstrukcyjne, żelazne belki i żelbetowe ścianki.

Parter budynku wypełniają duże witryny, a brama przejazdowa przesunięta jest w kierunku południowym. Powyżej fasada zakomponowana jest symetrycznie, z sześcioma osiami okiennymi. Na wysokości piętra znajdujemy motywy dekoracyjne typowe dla epoki art nouveau: dekoracje podokienników i obramienia okien o zgeometryzowanych formach. Na wysokości drugiego i trzeciego piętra dekoracja jest bogatsza: w podokiennikach pojawiają się stylizowane akcenty kwiatowe, balkony mają żelazne balustrady z zastosowaniem dekoracji o formach roślinnych.

Najbardziej interesujące motywy umieszczono w górnych partiach fasady. Okna zamknięte są łukami arkadowymi i odcinkowymi, a pod gzymsem wieńczącym znalazły się maszkarony. W kondygnacji dachowej po bokach znajdują się szczyty o falistym rysunku wypełnione potrójnymi oknami - w ich zamknięciu usytuowano maski splecione z motywami roślinnymi. W szczycie północnym jest to maska kobieca z wyrastającymi z niej gałęziami drzewa laurowego, w szczycie południowym maska męska z obfitą brodą i wyrastającymi z niej gałęziami sosny czarnej (?). Po bokach szczytów znajdowały się niegdyś maski lwów – niestety usunięte wiele lat temu.